Κυριακή 10 Ιουλίου 2016

O Φωτοφόρος Απόλλωνας που έγινε το "Άγαλμα της Ελευθερίας" και τα κλεμμένα Ελληνικά σύμβολα

Το Άγαλμα της Ελευθερίας, του οποίου η επίσημη ονομασία είναι "Η Ελευθερία φωτίζοντας τον κόσμο" (αγγλιστί "Liberty enlightening the World" γαλλιστί "la Liberte eclairant le monde"), είναι ένα κολοσσιαίο άγαλμα πάνω στην ομώνυμη νησίδα και μέσα στο άνω τμήμα του Κόλπου της Νέας Υόρκης. Το άγαλμα αυτό στήθηκε σε ανάμνηση της φιλίας των λαών των ΗΠΑ και της Γαλλίας.

Το συνολικό του ύψος είναι 93 μέτρα (302 πόδια) μαζί με το βάθρο, και κατά την εκδοχή της εγκυκλοπαίδειας Μπριτάννικα παρουσιάζει μια γυναίκα να κηρύττει την ελευθερία. Η γυναίκα αυτή κρατάει έναν πυρσό στο υψωμένο δεξί της χέρι και μια ενεπίγραφη πλάκα στο αριστερό όπου αναγράφεται η ημερομηνία 4 Ιουλίου 1776.
Ένας ανελκυστήρας ανεβάζει έως το ύψος του εξώστη και μια ελικοειδής σκάλα οδηγεί σε μιαν εξέδρα παρατηρήσεως πάνω στο στέμμα που φοράει η Ελευθερία. 0 πυρσός που κρατάει βρίσκεται σε 93 μέτρα ύφος πάνω από την επιφάνεια της θαλάσσης. Στην βάση του αγάλματος βρίσκεται το Αμερικανικό Μουσείο της Μεταναστεύσεως (American Museum of Immigration).


Πυθαγόρας - Ο Αρχαίος Ελληνικός Λεξάριθμος

Αναφερόμενοι στο ελληνικο αλφάβητο και επομένως στην ελληνική γλώσσα, διαπιστώνουμε οτι τίποτα δεν είναι τυχαίο. Η πυθαγόρειος σκέψη καταλήγει στην αντιστοιχία κάθε γράμματος της ελληνικής αλφαβήτου με έναν αριθμό. Οι Πυθαγόρειοι απάντησαν στο ερώτημα ''τί το σοφόν?'' . Μοναδική απάντηση ''ο αριθμός'' ενώ στο δευτερο σκέλος=''τι δεύτερον εις σοφίαν'' (δηλαδη τι έρχεται δεύτερο μετά τον αριθμό σε σοφία) απάντησαν:
''o τοις πράγμασιν τα ονόματα θέμενος'' (δηλαδή εκείνος που έδωσε τις ονομασίες σε κάθε πράγμα).

Aπό το σημερινό αλφάβητο λείπουν 3 γράμματα της αρχαίας ελληνικής αλφαβήτου, τα οποία ειναι τοποθετημένα στον παρακάτω πίνακα. Αυτά είναι το Δίγαμα (F), το κόππα (Q), και το σαμπι (δεν μπορεί να τυπωθεί αλλά φανταστείτε το σαν ένα μικρό "π" με μία ελαφρώς κλίση προς τα δεξιά).

Ερμής ο Τρισμέγιστος αποσπάσματα από τον «'Ιερον Λόγο»

Ένας ακόμη πολυ σπουδαίος της προκατακλυσμιαίας Εποχής είναι ό Ερμής ο Τρισμέγιστος.
Συνέγραψε πρώτος Κοσμογονία και Ζωογονία (Ανθρωπογονία), καθώς αναφέρει ό Φίλων ό Βύβλιος (Απ. 2):
«τωv ύφ' ηλίω γεγοvότωv πρωτός εστι Τάαυτος, δ τωv Γραμμάτωv τηv εύρεσιv επιvοήσας (Ιερογλυφικά), και της τωv υπομvημάτωv Γραφής κατάρξας, ον Αιγύπτιοι μεv εκάλεσαv Θωύθ Αλεξαvδρείς δε Θώθ, Έρμηv δε Έλληvες».

Ο Ερμής εχρημάτισε Γραμματεύς του Κρόνου (ό όποιος εβασίλευσε μετά τον Αμμωνα στην Αίγυπτο): «Προελθών δ Kρόνoς Ερμή τω Τρισμεγίστω συμβούλω και βοηθώ χρώμενος, ούτος γαρ ην αυτώ γραμματεύς». Συνεμάχησε όμως κατόπιν στην Τιτανομαχία με τον Δία, του όποίου θεωρείται το λοιπόν Αγγελιοφόρος.

Έχουν διασωθή τα λεγόμενα Ερμητικά Κείμενα, εκ των οποίων αξίζει να αναφέρουμε αποσπάσματα απο τον «'Ιερον Λόγο», σε αντιπαραβολή με αποσπάσματα από την «Γένεσι» της Βίβλου, για να προκύψουν αυθορμήτως σημαντικά συμπεράσματα:

Δόξα πάντων ὁ θεὸς καὶ θεῖον καὶ φύσις θεία. ἀρχὴτῶν ὄντων ὁ θεός, καὶ νοῦς καὶ φύσις καὶ ὕλη, σοφία εἰς δεῖξιν ἁπάντων ὤν· ἀρχὴ τὸ θεῖον καὶ φύσις καὶ ἐνέργειακαὶ ἀνάγκη καὶ τέλος καὶ ἀνανέωσις.ἧν γὰρ σκότος ἄπειρον ἐν ἀβύσσῳ καὶ ὕδωρ καὶ πνεῦμαλεπτὸν νοερόν, δυνάμει θείᾳ ὄντα ἐν χάει. ἀνείθη δὴ φῶςἅγιον καὶ ἐπάγη ὑφ' ἅμμῳ ἐξ ὑγρᾶς οὐσίας στοιχεῖα καὶθεοὶ πάντες καταδιερῶσι φύσεως ἐνσπόρου.
ἀδιορίστων δὲ ὄντων ἁπάντων καὶ ἀκατασκευάστων, ἀποδιω-ρίσθη τὰ ἐλαφρὰ εἰς ὕψος καὶ τὰ βαρέα ἐθεμελιώθη ἐφ'ὑγρᾷ ἄμμῳ, πυρὶ τῶν ὅλων διορισθέντων καὶ ἀνακρεμασθέντων πνεύματι ὀχεῖσθαι· 
καὶ ὤφθη ὁ οὐρανὸς ἐν κύκλοιςἑπτά, καὶ θεοὶ [ταῖς] ἐν ἄστρων ἰδέαις ὀπτανόμενοι, σὺντοῖς αὐτῶν σημείοις ἅπασι, καὶ διηρθρώθη ... σὺν τοῖς ἐναὐτῇ θεοῖς, καὶ περιειλίγη τὸ περικύκλιον ἀέρι, κυκλίῳδρομήματι πνεύματι θείῳ ὀχούμενον.
ἀνῆκε δὲ ἕκαστος θεὸς διὰ τῆς ἰδίας δυνάμεως τὸπροσταχθὲν αὐτῷ, καὶ ἐγένετο θηρία τετράποδα καὶ ἑρπετὰκαὶ ἔνυδρα καὶ πτηνὰ καὶ πᾶσα σπορὰ ἔνσπορος καὶ χόρτοςκαὶ ἄνθους παντὸς χλόη· τὸ σπέρμα τῆς παλιγγενεσίαςἐν ἑαυτοῖς ἐσπερμολόγουν τάς τε γενέσεις τῶν ἀνθρώπων εἰς ἔργων θείων γνῶσιν καὶ φύσεως ἐνεργοῦσαν μαρτυρίαν καὶ πλῆθος ἀνθρώπων καὶ πάντων τῶν ὑπὸ οὐρανὸνδεσποτείαν καὶ ἀγαθῶν ἐπίγνωσιν, εἰς τὸ αὐξάνεσθαι ἐναὐξήσει καὶ πληθύνεσθαι ἐν πλήθει, καὶ πᾶσαν ἐν σαρκὶψυχὴν διὰ δρομήματος θεῶν ἐγκυκλίων τερασπορίας,εἰς κατοπτείαν οὐρανοῦ καὶ δρομήματος οὐρανίων θεῶν καὶἔργων θείων καὶ φύσεως ἐνεργείας εἴς τε σημεῖα ἀγαθῶν,εἰς γνῶσιν θείας δυνάμεως μοίρης ὀχλουμένης γνῶναιἀγαθῶν καὶ φαύλων, καὶ πᾶσαν ἀγαθῶν δαιδαλουργίαν εὑρεῖν.
ἄρχεται αὐτῶν βιῶσαί τε καὶ σοφισθῆναι πρὸςμοῖραν δρομήματος κυκλίων θεῶν, καὶ ἀναλυθῆναι εἰς ὃἔσται μεγάλα ἀπομνημονεύματα τεχνουργημάτων ἐπὶ τῆςγῆς καταλιπόντες ἐν ὀνόματι χρόνων ἀμαύρωσιν καὶπᾶσαν γένεσιν ἐμψύχου σαρκὸς καὶ καρποῦ σπορᾶς καὶπάσης τεχνουργίας τὰ ἐλαττούμενα ἀνανεωθήσεται ἀνάγκῃκαὶ ἀνανεώσει θεῶν καὶ φύσεως κύκλου ἐναριθμίου δρομήματι.
τὸ γὰρ θεῖον ἡ πᾶσα κοσμικὴ σύγκρασις φύσει ἀνανεου-μένη· ἐν γὰρ τῷ θείῳ καὶ ἡ φύσις καθέστηκεν.

Αξίζει να επικεντρωθούμε στα εξής αποσπάσματα απο τον "Ιερό Λόγο"


Δόξα πάντων ό Θεός... αρχή των όντων ό Θεός...
Αδιορίστων δε όντων απάντων και ακατασκευάστων...
Ην γαρ σκότoς άπειρον έν αβύσσω και ύδωρ και πνεύμα λεπτόν νοερόν, δυνάμει θεία όντα έν χάει.
Ανείθη δη φώς άγιον και επάγη ύφ άμμω εξ υγράς ουσίας στοιχεία... Και ώφθη oυρανός έν κύκλοις επτά... και θεοί ταίς έν άστρων ιδέαις οπτα­νόμενοι...
Και εγένετο θηρία τετράποδα και ερπετά και ένυδρα και πτηνά και πάσα σπορά ένσπoρoς και χόρτoς και άνθους παντός χλόη...
Τάς τε γενέσεις ανθρώπων εις έργων θείων γνώσιν...
Και πληθος ανθρώπων... εις το αυξά­νεσθαι εν αυξήσει και πληθύνεσθαι εν πλήθει.


H κατα Βίβλον ΓΕΝΕΣΙΣ .... πολλούς αιώνες μετά.


Έν αρχή εποίησεν ό Θεός τον ουρα­νόν και την γήν.
η δέ γη ήτο άμορφος και έρημος.
Και σκότoς επί του προσώπου της αβύσσου. Και πνεύμα Θεού εφέρετο επί της επιφανείας των υδάτων...
Γεννηθήτω φώς... γεννηθήτω στερέω­μα ανά μέσον των υδάτων... Εποίησεν ό Θεός τον ουρανόν... Και τους αστέρας εν τω στερεώματι..
Και είπεν ό Θεός, ας βλαστήση ή γη χλωρόν χόρτον κάμνοντα σπόρον..­νήκτα έμψυχα και πετεινά... κτήνη και ερπετά και ζώα...
Και εποίησεν ό Θεός τον άνθρωπον­ αυξάνεσθαι και πληθύνεσθαι.


Πηγή



Η χερσόνησος του Άθω στην αρχαιότητα και για ποιους ήταν άβατο

Οι αρχαίοι Έλληνες αποίκησαν την χερσόνησο του Άθωνος από τους αρχαίους χρόνους όπου η πρώτη ονομασία ήτο Ακτή. Υπήρχαν οκτώ πόλεις εις την χερσόνησο της Ακτής : το Δίον, η Ολόφυξος, ο Άθως οι Ακροθώοι (σήμερα ευρίσκεται η Μονή Μεγίστης Λαύρας), οι Κλεωνές, η Απολλωνία, η Ουρανούπολη, το Παλαιώριο και η Θυσσός. Ο Ηρόδοτος χαρακτηρίζει τη θάλασσα του Άθωνος «θηριωδεστάτη», διότι κατά το 492π.Χ. εις το σημείο αυτό είχε καταποντίστηκε ολόκληρος ο περσικός στόλος ο οποίος βάδιζε προς την Αθήνα υπό τον Πέρση στρατηγό Μαρδόνιο. Εκεί ο Μαρδόνιος έχασε είκοσι χιλιάδες άνδρες και τριακόσια πλοία. Κατά το διάστημα των Περσικών πολέμων η χερσόνησος απαριθμούσε περί τις δέκα χιλιάδες κατοίκους. Οι οποίοι λάτρευαν την Δήμητρα, την Αφροδίτη, την Αρτέμιδα, τον Απόλλωνα και τον Ασκληπιό.
Και οι οποίοι σύμφωνα με τον Λουκιανό ζούσαν εκατόν τριάντα χρόνια! Πολλοί από αυτούς ήταν Πελασγοί και Ετρούσκοι.

Εις το υψηλότερο σημείο του Άθωνος ευρίσκετο το άγαλμα του Αθώου Διός εξ ου και η ονομασία Άθως, ελέγετο ότι η σκιά του κατά την δύση του ηλίου άγγιζε τη Λήμνο.

Από την μυθολογία μαθαίνουμε ότι το όρος είχε παραχωρηθεί από τον Δία εις την «χρυσόθρονον αγνήν Αρτέμιδα», ο ονομαζόμενος και «Κήπος της Αρτέμιδος».

Ο Παυσανίας [Αρκαδικά 31,8] αναφέρει ότι σε ιερά αφιερωμένα σε θεές επιτρέπετο η είσοδος σε γυναίκες αλλά σε άνδρες μόνο μία φορά τον χρόνο, δηλαδή ήτο άβατον δια τους άνδρες.

[8] τοῦ ναοῦ δὲ τῶν Μεγάλων θεῶν ἐστιν ἱερὸν ἐν δεξιᾷ καὶ Κόρης: λίθου δὲ τὸ ἄγαλμα ποδῶν ὀκτὼ μάλιστα: ταινίαι δὲ ἐπέχουσι διὰ παντὸς τὸ βάθρον. ἐς τοῦτο τὸ ἱερὸν γυναιξὶ μὲν τὸν πάντα ἐστὶν ἔσοδος χρόνον, οἱ δὲ ἄνδρες οὐ πλέον ἢ ἅπαξ κατὰ ἔτος ἕκαστον ἐς αὐτὸ ἐσίασι. γυμνάσιον δὲ τῇ ἀγορᾷ συνεχὲς κατὰ ἡλίου δυσμάς ἐστιν ᾠκοδομημένον.

Όταν το 324μ.Χ. ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος συνέτριψε τον ανταγωνιστή του Λικίνιο και ανακήρυξε τον Χριστιανισμό μόνη επίσημη θρησκεία της Αυτοκρατορίας. Πρώτα λεηλάτησε το Μαντείο του Διδυμαίου Απόλλωνος πλησίον της Μιλήτου, θανατώνοντας με βασανιστήρια όλους τους ιερείς του με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας, επειδή είχαν υποστηρίξει τον Λικίνιο και παλαιότερα είχαν εισηγηθεί εις τον Διοκλητιανό να λάβει μέτρα κατά της επεκτάσεως των χριστιανών. Μετά εξαπέλυσε μεγάλο διωγμό εις το ιερό όρος Άθως κατά των Εθνικών καταστρέφοντας όλα τα εκεί ελληνικά Ιερά, τα περισσότερα των οποίων ήσαν της Αρτέμιδος.

Όπως άβατα υπήρχαν και σε άλλες περιπτώσεις όπου άλλοτε ήτο άβατο για τους άνδρες άλλοτε για τις γυναίκες. Όπως οι ακόλουθες περιπτώσεις :

Ως παλαιότερο παράδειγμα μιας τέτοιας απαγορευτικής εντολής μπορεί να θεωρηθεί η αρχαϊκή πέτρα από τον Δελφίνιο: «Θεός είπεν γυναίκας ές τώρακλέος τις είσιέναι». Είναι εξάλλου γνωστό πως δεν μπορούσαν «μη Έλληνες» να λάβουν μέρος ούτε και ως θεατές ακόμη κατά τους μεγάλους ελληνικούς αγώνες. Το άδυτον του παλαιού ναού της Αθηνάς εις την Ακρόπολη δεν επιτρέπτο να πατηθεί από Δωριείς.

Από τον Ηρόδοτο είναι γνωστή η ιστορία του βασιλέως Κλεομένους, ο οποίος θέλησε να μπει εις το «άδυτον τις θεού» όπου η ιέρεια τον σταμάτησε εις την πόρτα λέγοντας του:

[Ηρόδοτος στο 5ο την «Τερψιχόρη» και στο στίχο 72] : «εἶπε “ὦ ξεῖνε Λακεδαιμόνιε, πάλιν χώρεε μηδὲ ἔσιθι ἐς τιςὸ ἱρόν· οὐ γὰρ θεμιτὸν Δωριεῦσι παριέναι ἐνθαῦτα,».. Το γεγονός ότι από ορισμένα ιερά αποκλείοντο ένα φύλο [άντρες ή γυναίκες] οφείλετο στο ότι η λατρεία ήτο προορισμένη αποκλειστικά για το ένα φύλο. Χαρακτηριστική περίπτωση, π.χ., είναι η λατρεία της Δήμητρος, εις την οποία μετείχαν μόνο γυναίκες. Κατά τον ίδιο τρόπο ήταν αυτονόητο ότι εις τα ιερά των μυστηρίων δεν είχαν θέση οι αμύητοι. Στην Ελευσίνα, μάλιστα, ακόμη και οι δούλοι, οι οποίοι έκαναν κάποια δουλειά στην ιερή περιοχή, έπρεπε να είναι μυημένοι.

Σε πολλές περιπτώσεις είναι βατό το άβατον μόνο από ορισμένα πρόσωπα [ιερείς, ικέτες] ή μόνο σε ορισμένο χρόνο, για κείνους που ήτο αρμόδιοι γι αυτό. Το ότι μερικοί ναοί άνοιγαν μόνο σε ορισμένες ευκαιρίες των ετήσιων εορτών δείχνει πως ο αρχαίος ναός δεν προοριζόταν για το κοινό των πιστών, αλλά για τον θεό τον ίδιο. Έτσι, π.χ., το ιερό του Λιμναίου Διονύσου [«έν λίμναις»] εις την Αθήνα άνοιγε και ήτο προσιτό μόνο κατά την εορτή των Χοών [την 12η του Ανθεστηριώνος], το Θεσμοφόριον εις την Αλεξάνδρεια μόνο σε μια ετήσια θυσία ο τάφος της Ιπποδάμειας εις την Ολυμπία ήτο προσιτός μόνο εις τις γυναίκες που πρόσφεραν τις θυσίες. Ο ναός του Άδου εις την Ήλιδα μόνο μια φορά τον χρόνο και τότε μόνο τους ιερείς. Ο ναός της Αρτέμιδος Ευρυνόμης εις την Φιγάλεια μια φορά τον χρόνο, του Διονύσου Λυσίου εις την Θήβα το ίδιο ο ναός της Κόρης εις την Μεγαλόπολη, που ήτο προσιτός εις τις γυναίκες, άνοιγε μια φορά τον χρόνο για τους άντρες κ.λπ. Σε άλλες όμως περιπτώσεις είναι εκείνες που ο ναός ήτο προσιτός πάντοτε και μονάχα εις τους ιερείς ή τους αρμόδιους για την λατρεία, πρόκειται για αυστηρότατη τήρηση ιερότητος του χώρου. Στο άδυτον του ναού του Σωσιπόλεως εις την Ήλιδα μπορούσε να μπει μόνο η ιέρεια που εκτελούσε υπηρεσία, κι αυτή μάλιστα με σκεπασμένο το κεφάλι ή το πρόσωπο. Κάτι παρόμοιο συνέβαινε και με άλλα ιερά, όπως μας αναφέρει ο Παυσανίας. Είναι χαρακτηριστικό ότι μερικά ιερά ήτο απολύτως άβατα. Ο Παυσανίας απαριθμεί 5, όλα [εκτός από τον ναό της Ουρανίας Αφροδίτης εις την Αχαΐα], εις την Αρκαδία: το ιερό του Διός Λυκείου εις το Λύκειον όρος, του ίδιου θεού εις την Μεγαλόπολη, του Ποσειδώνος εις την Μαντινεία και το Τέμενος, που το είχαν οι Μεγάλοι θεοί, εις την Μεγαλόπολη.

Υπάρχουν επιγραφές από την Θήρα. Που περιέχουν μόνο την λέξη «άβατον» [IG XII 3, 45 355]. Μια επιγραφή από την Κω αναφέρει : «Γόν ώρο νόβα τον καθιερώσαι». Στο νεκροταφείο του Δίπυλου εις την Αθήνα υπήρχε ένα άβατον των Τριτοπατόρων, όπως δείχνει και η επιγραφή [IG, Ρ, 870]. Ένα άβατον ακόμη ήτο και ο ιερός χώρος της Επιδαύρου, όπου οι άρρωστοι αντλούσαν θεραπεία. Χώροι, που χτυπούσε ο κεραυνός του Διός. Αφιερώνονταν εις τον θεό και ήτο ιεροί και άβατοι.
Ο «θάλαμος» της κατακεραυνωμένης Σεμέλης ήτο, κατά τον Πλούταρχο, άβατον. Το ίδιο ισχύει και για το σπίτι του Αγαθοκλέους εις τις Συρακούσες. Ο θεός, εις τον οποίο ήτο αφιερωμένοι αυτοί οι κεραυνωμένοι χώροι, ήτο ο Ζευς Καταιβάτης. Βρέθηκαν επίσης ιερές πέτρες αφιερωμένες σ’ αυτόν, η παλαιότερη προέρχεται από την Λακωνία [IG V 1. 1316].

Σε μια επιγραφή, που ευρέθηκε εις το νότιο μέρος της Ακροπόλεως των Αθηνών, χαρακτηρίζεται το μέρος εκείνο: «Διός Καταιβάτου άβατον».
Αλλά και άνθρωποι, χτυπημένοι από τον κεραυνό του Διός, εθάβοντο επί τόπου και ο χώρος εκείνος, ήτο πλέον ιερός και περιφράζετο.

Οι ποινές που επιβάλλοντο σε όσους πατούσαν το άβατον. Γνωστή είναι η περίπτωση του Μιλτιάδου που μας αναφέρει ο Ηρόδοτος εις το 6ο την «Ερατώ», και εις τον στίχο 134 :

«134. ἐς μὲν δὴ τοσοῦτο τοῦ λόγου οἱ πάντες Ἕλληνες λέγουσι, τὸ ἐνθεῦτεν δὲ αὐτοὶ Πάριοι γενέσθαι ὧδε λέγουσι. Μιλτιάδῃ ἀπορέοντι ἐλθεῖν ἐς λόγους αἰχμάλωτον γυναῖκα, ἐοῦσαν μὲν Παρίην γένος, οὔνομα τις οἱ εἶναι Τιμοῦν, εἶναι δὲ ὑποζάκορον τῶν χθονίων θεῶν· ταύτην ἐλθοῦσαν ἐς ὄψιν Μιλτιάδεω συμβουλεῦσαι, εἰ περὶ πολλοῦ ποιέεται Πάρον ἑλεῖν, τὰ ἂν αὐτὴ ὑποθῆται, ταῦτα ποιέειν.

[2] μετὰ δὲ τὴν μὲν ὑποθέσθαι, τὸν δὲ διερχόμενον ἐπὶ τὸν κολωνὸν τὸν πρὸ τῆς πόλιος ἐόντα ἕρκος θεσμοφόρου Δήμητρος ὑπερθορεῖν, οὐ δυνάμενον τὰς θύρας ἀνοῖξαι, ὑπερθορόντα δὲ ἰέναι ἐπὶ τὸ μέγαρον ὅ τι δὴ ποιήσοντα ἐντός, εἴτε κινήσοντά τι τῶν ἀκινήτων εἴτε ὅ τι δή κοτε πρήξοντα· πρὸς τῇσι θύρῃσί τε γενέσθαι καὶ πρόκατε φρίκης αὐτὸν ὑπελθούσης ὀπίσω τὴν αὐτὴν ὁδὸν ἵεσθαι, καταθρώσκοντα δὲ τὴν αἱμασιὴν τὸν μηρὸν σπασθῆναι· οἳ δὲ αὐτὸν τὸ γόνυ προσπταῖσαι λέγουσι».

Αναφέρει ότι κατά την πολιορκία της Πάρου ο Μιλτιάδης ήλθε σε συνεννόηση με μια γυναίκα, που ήτο των χθονίων θεών και που τον συμβούλεψε να την ακούσει, αν θέλει να πάρει το νησί. Όταν ο Μιλτιάδης πήδησε μέσα στο έρκος της Θεομοφόρου Δήμητρος, τον έπιασε φόβος και δεν μπορούσε να κινήσει το πόδι του. Αυτά ήτο η αρχή μιας δυστυχίας για το αμάρτημα να εισχωρήσει εις το άβατο του ναού.

Για το ιερό του Λυκαίου υπάρχει μια σειρά από διηγήσεις για τιμωρίες ανθρώπων, που επάτησαν τον ιερό χώρο. Παρόμοιες πληροφορίες έχουμε και για παραβιάσεις άλλων ιερών.

Τέλος υπήρχε πινακίδα εις την Λήμνο όπου απαγορεύει την είσοδο εις τους μη μυημένους, εις τα Καβείρια μυστήρια. Η αποκάλυψη των τεκταινομένων κατά τη διάρκεια τελέσεως των μυστηρίων επέφερε την ποινή του θανάτου.

Μπροστά εις το άβατο του Ιερού υπήρχε επιγραφή, που την αποκάλυψε η αρχαιολογική σκαπάνη και που απαγόρευε με λιτό αλλά απόλυτο τρόπο, την είσοδο : «Αμύητον μη εισιέναι.»

Ο αρχιμανδρίτης Ανδρέας Αγιορείτης ο οποίος έζησε μία δεκαετία σε Σκήτη εις το Άγιο Όρος αναφέρει ότι ευρέθηκε εκεί νόμισμα με απεικόνιση της θεάς Αρτέμιδος με την επωνυμία «Αγνή»



[«Η αποκάλυψη της αρχαίας Ελληνίδος» - «Η Κατάρριψη των Μύθων» Δρ. Παναγιώτης Κυριακόπουλος, Εκδόσεις Εύανδρος].

Παρασκευή 8 Ιουλίου 2016

Αιγηίς ένας χαμένος πολιτισμός

Πιστεύω πως δεν υπάρχει κανείς, σήμερα, που να μην αποδέχεται ως γεγονός την ύπαρξη πολιτισμού και μάλιστα αρκετά ανεπτυγμένου, στον προϊστορικό χώρο του Αιγαίου. Την περιοχή που είναι γνωστή ως Αιγηίδα.

Συγκεκριμένα όταν άρχισε το τέλος της παγετώδους περιόδου οι πορθμοί που χωρίζουν την Ευρώπη από την Αφρική και την Ασία δεν υπήρχαν αλλά ήσαν στεριές .Όπως η Ιταλία η Σικελία και η Τυνησία ήταν επίσης ενωμένες. Εκεί λοιπόν που σήμερα βρίσκεται η Μεσόγειος ήταν τότε δύο χωριστές θάλασσες που χώριζαν την Μεσόγειο σε ανατολική και δυτική. Το μεγαλύτερο μέρος που δεν καλυπτόταν από πάγους στην περιοχή της Ευρώπης ήταν η χώρα της Αιγηίδος. Άρχιζε από τα δυτικά των Ιονίων νησιών, που φυσικά δεν ήταν τότε νησιά, περιελάμβανε την ηπειρωτική Ελλάδα, το Αιγαίο που και αυτό δεν ήταν φυσικά θάλασσα, ακόμη, την Μικρά Ασία, την Κρήτη, την Κύπρο και έφθανε έως την Συρία.
Την περιοχή αυτή που ονομαζόταν Αιγηίδα ή Αγαιίδα την διέσχιζε ο Αιγαίος ποταμός που ερχόταν από τον Εύξεινο και διέρρεε την μεγάλη πεδιάδα ( Ελλάδας - Μικράς Ασίας) σχημάτιζε μία λίμνη ανατολικά της Εύβοιας και χυνόταν στην ανατολική κλειστή θάλασσα νοτιοδυτικά και νοτιοανατολικά της Κρήτης. Στην ίδια θάλασσα χυνόταν και ο Νείλος αλλά και ο Αδριατικός ποταμός που εξέβαλε βορειοδυτικά της Κέρκυρας. Η χώρα της Αιγηίδος είχε ήπιο κλίμα, άφθονα νερά, μεγάλες και εύφορες πεδινές εκτάσεις.

Αυτή ήταν σε βασικές γραμμές η περιοχή της Αιγηίδος και φυσικά οι άνθρωποι που βρίσκονταν εκεί είναι λογικό πως κάτω από τόσο ευνοϊκές συνθήκες να είχαν την καλύτερη εξέλιξη που μπορεί να πιθανολογήσει ο οποιοσδήποτε ερευνητής. Το ίδιο και η περιοχή παρουσίασε την μεγαλύτερη και αξιολογότερη ανάπτυξη και έτσι έγινε η ουσιαστική κοιτίδα του ανθρώπινου πολιτισμού,μέχρι που ήρθε το λιώσιμο των πάγων με όλα τα δυσμενή έως και απόλυτα καταστροφικά αποτελέσματα για ολόκληρη δυστυχώς την χώρα της Αιγηίδος.

Ακόμη λοιπόν το ίδιο πιστεύω, ότι και μετά το λιώσιμο των πάγων και το πλημμύρισμα της περιοχής με τα νερά που εισέβαλαν από την ευρύτερη περιοχή των Ηρακλείων στηλών, σημερινό Γιβραλτάρ, η καταστροφή ήταν γενικευμένη.
Έτσι έχουμε ξαφνικά ένα φυσικό φαινόμενο(;), που επιφέρει τον πανικό και στην συνέχεια την καταστροφή του τότε κόσμου, κάτω μάλιστα από συνθήκες που δεν επέτρεπαν καμία αντίδραση, εφ’ όσον η χρονική διάρκεια των πλημμύρων ήταν τόσο μικρή που τίποτα δεν μπορούσε να γίνει προς την σωτηρία.

Ο άνθρωπος της περιοχής της Αιγηίδος βρίσκεται κατατρεγμένος από την ίδια την φύση και την μανία της και παραδίδεται σ’ αυτή χωρίς καμία απολύτως αντίδραση! Να συμπληρώσουμε πως τα ευρήματα του γνωστού καθηγητού κ. Άρη Πουλιανού, μάλιστα δε τα οστά του αρχανθρώπου στο σπήλαιο των Πετραλώνων της Χαλκιδικής, έφεραν στο φως μέσα από τις έρευνες που έγιναν σ’ αυτά, συμπεράσματα που ανέδειξαν ότι οι τότε άνθρωποι όχι μόνο ήσαν στο επίπεδο του εχέφρονος άρα εξελιγμένου ανθρώπου αλλά βρίσκονταν σε αρκετά ικανοποιητικό , για να μην πω πάρα πολύ ικανοποιητικό και φανεί υπερβολή, εξελικτικό στάδιο. Και να σημειώσουμε πως γίνεται λόγος για τουλάχιστον 800- 900 χιλιάδες χρόνια π. Χ.!!!

Αν σώθηκαν κάποιοι; Ναι, σίγουρα κάποιοι σώθηκαν… Οι άνθρωποι που κατοικούσαν σε πολύ ψηλές περιοχές, εκείνοι που στην ουσία όπως πάντα συμβαίνει έως και τις ημέρες μας, δεν είχαν την αμεσότητα του πολιτισμού στον βαθμό που λογικά είχαν οι κατοικούντες τις πεδινές περιοχές. Έτσι η Αιγηίδα με τις τρεις λίμνες της ξαφνικά μετατρέπεται σε μία λεκάνη που γεμίζει από άκρη σε άκρη με τα νερά του Ατλαντικού Ωκεανού, δημιουργώντας την Μεσόγειο θάλασσα και το Αιγαίο Πέλαγος.

Εδώ να σημειώσουμε πως υπάρχουν θεωρίες οι οποίες αναφέρονται στην μυθική Ατλαντίδα, την οποία καθόλου μυθική δεν μας παρουσιάζει ο Πλάτων στα βιβλία του Τίμαιος- Κριτίας, και η οποία θεωρία θέλει άμεσους «αυτουργούς» τους κατοικούντες την μεγάλη νήσο, με τον τεράστιο πολιτισμό, που βεβαίως άνθρωποι τον είχαν δημιουργήσει και φυσικά ανθρώπινα και τα χαρακτηριστικά του… Δηλαδή με λίγα λόγια οι ανθρώπινες αδυναμίες δεν άφησαν τα περιθώρια ούτε και σε εκείνο τον τεράστια προηγμένο πολιτισμό να έχει την θετική μορφή που θα μπορούσε να είχε, αλλά η αλαζονεία της εξουσίας του δυνατού έπαιξε και εδώ τον πρωταρχικό της ρόλο.
Η σύγκρουση με τους Έλληνες, τους Αθηναίους όπως λέει ο ιερέας της Σαίδος στον Σόλωνα ήταν εκείνη που ναι μεν ανέκρουσε την κατακτητική πορεία των Ατλάντιων αλλά είχε και τα ανάλογα αποτελέσματα… Γιατί όταν δύο υψηλοί πολιτισμοί συγκρούονται ένα είναι το σίγουρο αποτέλεσμα. Η καταστροφή!!!

Η χρήση των υπερόπλων από τους Ατλάντιους αλλά και τους Αθηναίους, οι οποίοι μην ξεχνάμε ότι ήταν και οι μεταδόσαντες τον πολιτισμό στην Ατλαντίδα την οποία και εποίκησαν καταστήσαντες αυτήν κάτι σαν την σημερινή Αμερική, η χρήση αυτή λοιπόν ήταν και το καθοριστικό σημείο για την επικείμενη καταστροφή. Και να σας πω κάτι; Λογικό μου φαίνεται να συνέβη κάτι παρόμοιο γιατί αλλιώς δεν μπορεί να εξηγηθεί όχι μόνο το αιφνίδιο της καταστροφής αλλά και η μικρή χρονική διάρκεια αυτής που δεν επέτρεψε καμία αντίδραση στους πληγέντες. Αλλά ακόμη και το μαζικό αυτής. Καθότι σχεδόν ολόκληρος ο τότε γνωστός κόσμος επλήγει ολοκληρωτικά!!!
Το λιώσιμο των πάγων και η διείσδυσή των υδάτων τους στην Αιγηίδα είχε ως αποτέλεσμα και άλλες μεταβολές πάνω στον πλανήτη. Κυρίως την δημιουργία του Ρεύματος του Κόλπου, ( Γκολφ Στρήμ), το οποίο μετέφερε θερμά ρεύματα και είχε μετέπειτα ως αποτέλεσμα την δημιουργία περιοχών σε κατοικημένες κάτι που πριν δεν υφίστατο αφού αποτελούσαν παγωμένες εκτάσεις.

Η καταστροφή όπως και να ήταν η πραγματικότητα είναι δεδομένη και η ερήμωση επίσης. Ποιοι έμειναν; Οι βοσκοί και αγράμματοι στα βουνά που σαν παραμύθι, κατά κάποιο τρόπο κράτησαν στο μυαλό έναν πολιτισμό που κάποτε υπήρξε. Εδώ αξίζει να σημειωθεί ότι στην μνήμη των προγόνων μας υπήρξαν όχι μόνο ένας αλλά τρεις κατακλυσμοί!!! Του Ωγύγου του Δαρδάνου και του Δευκαλίωνα. Βέβαια αυτός ο τελευταίος είναι από τους πλέον σημαντικούς καθότι οι καταστροφές άλλαξαν ριζικά μια πολύ μεγάλη περιοχή, όπως ήταν αυτή της Αιγηίδος και για τον λόγο αυτό έμεινε στην θύμηση ως το γεγονός που σημάδεψε την ιστορία ενός τόπου και ενός ολόκληρου πολιτισμού. Και όπως προαναφέραμε οι θύμησες αυτές δεν θα μπορούσαν από εκείνους που σώθηκαν να έχουν άλλη μορφή από εκείνη της προφορικής παράδοσης που άγγιζε τα όρια του μύθου. Έναν μύθο που μέσα στα χρόνια που περνούσαν όλο και περισσότερο έπαιρνε την θέση του στο αποκλειστικό χώρο της λαϊκής μυθολογίας μόνο και μόνο για να το διηγούνται στα εγγόνια τους που έμελλε να έρθουν σε έναν κόσμο ο οποίος για ακόμη μία φορά θα έψαχνε να βρει και πάλι τον δρόμο προς τα …επάνω…


Πηγή


Οίκος ανοχής 2.000 ετών βρέθηκε σε ανασκαφές στην αρχαία Αγορά της Θεσσαλονίκης

Αρχαίες σάουνες, οµοιώµατα φαλλών, αρχαίοι δονητές και άλλα ευρήματα «ακατάλληλα για ανηλίκους» ξάφνιασαν τους αρχαιολόγους

Ευρήματα που μαρτυρούσαν την ύπαρξη οίκου ανοχής βρέθηκαν πριν από 15 χρόνια στην έκταση των 14.000 τ.μ. της αρχαίας Αγοράς της Θεσσαλονίκης. Η υπόθεση τότε ξάφνιασε επιστήμονες και πολίτες. «Πρώτα βρήκαμε τον χώρο των λουτρών, και τελικά καταλάβαμε τι ανασκάψαμε όταν εντοπίσαμε αυτό το αντικείμενο», είπε η αρχαιολόγος Πολυξένη Βελέντη δείχνοντας ένα κεραμικό δοχείο κρασιού με φαλλόσχημο στόμιο και ανάγλυφες παραστάσεις του Ερμή, της Αφροδίτης, σταφυλιών και άλλων συμβόλων γονιμότητας και ερωτικής δραστηριότητας.

Ο χώρος του οίκου ανοχής που ανασκάφηκε το 1996 περιλαμβάνει λουτρά, κυκλικές αίθουσες εφίδρωσης (σάουνα), πισίνες και θερμαντικούς κλίβανους. Η κυκλική αίθουσα με τους 25 λουτήρες είχε διάμετρο 7,5 μέτρα. Τα υλικά κατασκευής της, ήταν καλά προσαρμοσμένες καστανοπράσινες πέτρες τοπικού σχιστόλιθου, με συνδετικό υλικό λάσπη. Το δάπεδο στην αίθουσα ήταν ψηφιδωτό με λευκές πέτρες ακανόνιστου μεγέθους και σχήματος. Στο κέντρο της υπήρχε κατασκευή από χυτή τοιχοποιία διαμέτρου 1, 20 μέτρων που χρησιμοποιούνταν για εγκατάσταση πυράς. Άποψη της κυκλικής αίθουσασ με τους 25 λουτήρες Η ανέγερση του πορνείου ανάγεται στα ύστερα ελληνιστικά χρόνια, διατηρείται μέχρι και τα χρόνια του Βεσπασιανού, οπότε και καταστράφηκε πιθανότατα από σεισμό το 78 μ.Χ.

Παρόμοιες αίθουσες έχουν βρεθεί σε βαλανεία, παλαίστρες, γυμνάσια του κλασσικού και ελληνιστικού κόσμου, με πιο χαρακτηριστική ως προς τις ομοιότητες την περίπτωση της Γόρτυνος Αρκαδίας. Ανάλογο παράδειγμα είναι αυτό που ανακαλύφθηκε στην Πέλλα και ήταν το πρώτο που ανακαλύφθηκε στην Μακεδονία χωρίς όμως λουτήρες. Φαλλόσχημο αγγείο του 1ου αιώνα π.Χ. Βόρεια των λουτρών ο ορθογώνιος χώρος διαπιστώθηκε βάσει των ευρημάτων της ανασκαφής ότι ήταν χώρος για την παρασκευή και την παράθεση των δείπνων, καθώς εκεί βρέθηκαν αγγεία καθημερινής χρήσης για την παρασκευή του φαγητού, την θέρμανση, τη μεταφορά και την αποθήκευση στερεών και υγρών υλών. Ο χώρος διέθετε και δεύτερο όροφο, ο οποίος λειτουργούσε ως πορνείο. Το μουσείο της αρχαίας Αγοράς όμως δεν αφορά αποκλειστικά το αμφιλεγόμενο υπαίθριο πορνείο. Οι εγκαταστάσεις του άλλωστε είναι ορατές από τους περιπατητές που θα θελήσουν να κρεμαστούν από τα κάγκελα γύρω από τον χώρο της αρχαίας Αγοράς και να δουν τουλάχιστον τους λουτήρες. Τα ευρήματα όμως από τον χώρο των λουτρών αλλά και ολόκληρης της αρχαίας αγοράς βρίσκονται στο μουσείο των  1.500 μέτρων το οποίο είναι υπόγειο. Πρόκειται για ένα υπόγειο «κρυφό» μουσείο για την «κρυφή» Ιστορίας της Θεσσαλονίκης. Το μουσείο εγκαινιάστηκε και λειτούργησε μόνο για λίγους μήνες το καλοκαίρι του 2010 και εκ τότε έκλεισε λόγω οικονομικής κρίσης. Στο κλειστό μουσείο έχουν συγκεντρωθεί και εκτίθεται τα ευρήματα από το πορνείο της εποχής όπως πήλινα και γυάλινα αγγεία, ίχνη τροφών, ομοιώματα φαλλών, ακόμα και θραύσματα ενός είδους αρχαίου δονητή με κινητό στέλεχος, τα οποία βρίσκονται σε ειδική αίθουσα «ακατάλληλη για ανηλίκους».


Πηγή



Πέμπτη 7 Ιουλίου 2016

Τα άγνωστα έργα κατά την εκστρατεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου

Ὄπως ὁ σύγχρονος Ἑλληνικὸς Στρατὸς εἶχε παλαιότερα τὴν Μ.Ο.Μ.Α., ποὺ κατασκεύασε τὴν βασικὴ ὑποδομὴ τῆς χῶρας μας, ἔτσι καὶ ὁ στρατὸς τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου, δημιούργησε κατασκευὲς ποὺ ἐκείνη τὴν ἐποχὴ ἦταν μνημεῖα εἰρήνης καὶ οἰκονομικῆς ἀναπτύξεως.

Ἡ ἐκστρατεία ἦταν μία πολεμικὴ ἐπιχείρηση, παρ’ ὅλ’ αὐτὰ τὸ εἰρηνευτικὸ ἔργο ἦταν μεγαλύτερο καὶ οἱ δομὲς του ἔφεραν καθοριστικές ἀλλαγὲς στὴν παγκόσμια οἰκονομία τῆς τότε ἐποχῆς, διαμορφώνοντας τὸ πλανητικὸ κράτος ποὺ σήμερα κάποιοι προσπαθοῦν νὰ μιμηθοῦν.
Μέσα σὲ δώδεκα χρόνια καὶ διανύοντας 18.000 χιλιόμετρα, 150.000 ἄτομα δημιούργησαν ἕναν ἄθλο.

Ὅταν ὁ στρατὸς περνοῦσε καὶ οἱ μάχες τελείωναν, ἀντὶ γιὰ ἐκτεταμένες σφαγὲς καὶ λεηλασίες, μία ὁμάδα Ἑλλήνων «εἰσέβαλε» στὶς κατακτημένες περιοχὲς γιὰ νὰ ἀναπτύξῃ καὶ νὰ ἀναδιαμορφώσῃ τὴν περιφέρεια, προετοιμάζοντας τοὺς λαοὺς τῶν περιοχῶν γιὰ μία νέα καθημερινότητα.
Ἡ ὁμάδα αὐτὴ εἶχε ἀρχιτέκτονες, μηχανικοὺς, πολεοδόμους, οἰκονομολόγους, τεχνῖτες κ.λπ.
Ἡ προσφορᾶ τους ἔχει διασωθεῖ μέσα ἀπὸ τὸ ἔργο τους σὲ πολλοὺς τομεῖς.
Πόσες πόλεις ἵδρυσε, ἀνέπτυξε, ἀναμόρφωσε ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος ἐκείνη τὴν ἐποχὴ δὲν εἶναι γνωστὸ, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ μὴν μποροῦμε νὰ συνθέσουμε ἕνα σχέδιο κόστους αὐτῆς τῆς δραστηριότητας.
Αὐτὸ ὅμως ποὺ εἶναι γνωστὸ εἶναι ὅτι ἵδρυσε περισσότερες ἀπὸ 150 πόλεις οἱ περισσότερες ἀπὸ τὶς ὁποῖες πήραν τὸ ὄνομα Ἀλεξάνδρεια.




Πηγή